LIGAZÓNS
- Amical Mauthausen
- Aragoneses víctimas del nazismo
- Arístides de Sousa Mendes
- Associaçao Memória e Ensino do Holocausto
- Bamá Grupo de Estudios de la Shoah
- Blog Nazismo y Holocausto
- Casa de Anna Frank
- Comité do Holocausto en Brasil
- Didactica Shoa
- Día Internación Recordo das Vítimas da Shoáh
- El Arbol de Anna Frank
- El Holocausto
- Enciclopedia Temática del Holocausto
- Estudio Literatura del Holocausto
- Foro El Holocausto
- Fundación Internacional Raoul Wallenberg
- Fundación Memoria del Holocausto
- Grupo Zivia Lubetkin (Esp)
- Guía concisa del Holocausto
- Holocausto e Antisemitismo
- Holocausto en Español blog
- Holocausto y Educación
- Holocausto y Ética
- Holocausto.doc
- Imagen e Historia
- Lista españoles muertos en campos nazis
- Marcha por la Vida
- Mauthausen en español
- Memoria de un testimonio 1933-1945
- Memoria do Holocausto desde Galicia
- Memorial Museum Holocaust en español
- Memorial Museum Holocaust en portugués
- Museo del Holocausto (México)
- Museu Virtual de Arístides de Sousa Mendes
- ONU Programa divulgación Holocausto
- Peliculas del Holocausto judío
- Proyecto Shoá
- Violeta Friedman
- Web de Jack Fuchs
- Yad Vashem en español
- Yad Vashem Jerusalem
sexta-feira, 4 de setembro de 2009
Protocolo da Conferencia de Wannsee
terça-feira, 1 de setembro de 2009
Carta ao papa Pio XI da monxa Edith Stein
segunda-feira, 31 de agosto de 2009
Sistema de marcado nos campos de concentración nazis

Marcado dos xudeus
Os campos de concentración nazis posuían un sistema de marcado de prisioneiros baseados principalmente en triángulos investidos. Os triángulos estaban feitos de tea e cosíanse sobre as chaquetas e camisas dos prisioneiros. Estas marcas eran obrigatorias e tiñan significados concretos que servían para distinguir as razóns polas que o prisioneiro fora ingresado no campo.
Codificación
Orde no que colocábanse as distintas marcas.
A forma foi elixida por analoxía cos sinais de tráfico alemás indicando perigos para os condutores. O investido é porque a punta do triángulo sinala cara a embaixo e non cara a arriba como é habitual. A base do código de marcado eran as cores. Así, diferentes cores denotaban diferentes delitos ou razóns:
Amarelo: para xudeus.
Vermello: para prisioneiros políticos.
Verde: para delincuentes comúns.
Azul: para emigrantes
Violeta: para Testemuñas de Xehová ou Estudantes da Biblia.
Rosa: para homes homosexuais
Negro: para mulleres asóciais, mulleres lesbianas, prostitutas, vagas, maleantes, sen teito, inadaptados (os coñecidos como mozos do swing), atrasados mentais, doentes mentais, xitanos, algúns anarquistas, alcohólicos e adictos a drogas.
Marrón: posteriormente utilizado para os xitanos
Estes triángulos superpúñanse a un triángulo amarelo para denotar aos prisioneiros que ademais doutros delitos ainda tamén xudeus. No caso dos xudeus, isto traducíase nunha Estrela de David amarela.
Ademais do código de cores, algúns grupos tiñan que pór unha letra no centro do triángulo para denotar o país de orixe:B para belgas (Belgier) F para franceses (Franzosen) I para italianos (Italiener) P para polacos (Pole) S para españois (Sicherheitsverwahrter —prisionero en detención preventiva— ou Republikanische Spanier —republicano español—) T para checos (Tschechen) O para húngaros (Ungarn).
Número de interno.
Unha barra sobre o triángulo, da mesma cor que este, indicaba reincidencia. Un círculo negro debaixo do triángulo indicaba que o prisioneiro pertencía aos batallóns de castigo. Un símbolo parecido ao anterior pero con núcleo vermello empregábase para os prisioneiros dos que se sospeitaba intento de fuga. Un triángulo vermello indicaba a pertenza ás forzas armadas. Un brazalete marrón marcaba aos prisioneiros especiais. As mulleres acusadas de «relacións interraciais» (Rassenschänderin ou Judenhure) eran marcadas cun triángulo investido amarelo sobre outro negro. Os homes acusados de «relacións interraciais» (Rassenschänder) eran marcados cun rebordo triangular investido negro sobre un triángulo amarelo. Había moitas combinacións posibles. Un prisioneiro tiña habitualmente polo menos dúas marcas, que podían chegar a máis de seis.
Xerarquías nos campos de concentración
As marcas clasificaban aos portadores nunha categoría, que levou a unha auténtica xerarquía dentro dos campos. Os diferentes grupos tiñan unha consideración moi distinta entre os vixiantes e prisioneiros.
Violeta — prisioneiros por relixión: a dirección dos campos apreciaba como serventes sobre todo as Testemuñas de Xehová pola súa obediencia.
Vermello — prisioneiros políticos: os prisioneiros políticos eran especialmente respectados polos demais internos.
Verde — criminais comúns: en terceiro lugar encontrábanse os criminais comúns, que eran empregados a miúdo polos vixiantes como «Kapos». Algúns fixéronse tristemente famosos.
Dous triángulos amarelos, é dicir, unha estrela de David amarela — xudeus: os xudeus pertencían aos prisioneiros máis perseguidos e desprezados e a miúdo sufrían a mans dos demais reclusos non xudeus.
Negro — asociaisiais: os asociais encontrábanse aínda un chanzo máis baixo e eran especialmente desprezados.
Rosa — homosexual: esta era o chanzo máis baixo da xerarquía dos campos de concentración e era desprezada e maltratada por todos os demais prisioneiros.
A través deste sistema de castes facilitábase o control dos prisioneiros polos vixiantes, xa que incluso podían dificultar a vida no campo cambiando a marca do prisioneiro. Especialmente nas tres categorías máis baixas —xudeus, «asociais» e homosexuais— hai intentos documentados de prisioneiros de conseguir outro triángulo. Moitos xudeus afirmaban ser testemuñas de Xehová para conseguir unha posición mellor. Esta xerarquía e categorización era utilizada como sistema de control para evitar a formación dunha gran comunidade entre os prisioneiros.
Tras a II Guerra Mundial, o trato das dúas últimas «castes», homosexuais e asociales, foi moitas veces igual de vexatorio. A Landfahrerzentrale en Baviera foi unha continuación directa da SS-Zigeunerzentrale (central das SS para os xitanos), e houbo homosexuais que pasaron directamente dos campos de concentración ao cárcere.
segunda-feira, 24 de agosto de 2009
Pensar, sentir, berrar, chorar
.
De Manuel Pérez Millos *
Cando miro que quen por ilustrado tense
porlle sombras ás luces da Historia
e falsea a testemuña da memoria,
abraiame que abonde tanto quen non pense.
Cando pensó que se quer ficar extinta
unha raza, unha nación, unha cultura
sen motivo, prodúceme tristura
que non haxa apenas quen o sinta.
Cando sinto que ninguén hai que soterré
os lobos roxos e negros da gamada,
tremo por si diante do ouvear da fera mada,
cada quen acougue, cale e ninguén berre.
Cando berro denunciando aos opresores
que masacran e aldraxan inocentes,
quixera que te afastaras dos silentes
e, compañeiro, que se non berras, chores,
pois parece que estivera arestora
esgotada a humanidade e a nobreza,
e que doentes de egoísmo e de dureza,
nin se pensa, nin se sinte, nin se berra,...nin se chora.
(Inédito) Vigo, abril de 2007. *Manuel Pérez Millos é socio de AGAI e colaborador habitual do semanario israelí Aurora
Shoá
De Manuel Pérez Millos *
Non hai berros bastantes para tanta rabia,
nin chegan bágoas para tanta pena.
Nunca ahondarán os termos de condena,
nin pode ter perdón tamaña infamia.
Chegouse ao colmo do furor máis indecente
e verqueuse todo o balde da ignominia
impoñéndose a máis macabra alquimia:
a que cambia en morte a vida do ¡nocente.
Auschwitz, Treblinka, Dachau, e outros lugares
que avergoñan a quen se teña por persoa,
onde o muíño do bastardo doulle a moa
da abxección, da crueldade e das ruindades.
Calaron e ollaron cara a un lado,
os que fachendaban de ser civilizados,
desprezando os queixumes dos coitados
e esquecendo o dereito do aldraxado.
Pero o acaecido non é novo.
Voltou, daquela, a repetirse a historia.
Tentouse de borrar toda memoria
da presenza dun pobo, do meu pobo.
(Inédito) Vigo, xaneiro de 2008. * Manuel Pérez Millos é socio de AGAI e colaborador habitual do semanario israelí Aurora
domingo, 23 de agosto de 2009
A selección
sábado, 22 de agosto de 2009
Desaparicións. Paráfrase a Nelly Sachs


por baixo desa pel, o canto dos envelenados
por baixo dese ceu, un mapa ferido
por baixo das augas, a cidade da infamia
por baixo dos rostros, unha sede calada
por baixo das rosas, o pranto do mundo.
"Steine der erinnnerurg" (Pedras da Lembranza)

STEINE DER ERINNERUNG *
teus pais,
o pano vello
e unha flor de cinza no lugar da túa estirpe;
gardas os libros abertos como o selo deste fogo
como o signo dos humildes
como alerta viva contra toda rendición;
gardas a imaxe doutro inverno,
a roda das palabras musitadas unha a unha,
a sombra, onde a estraron: a nódoa dos
malditos.

sexta-feira, 21 de agosto de 2009
T4: Medicina para matar

er, e el respondeu que o gas. Os pacientes inválidos chegaban aos centros en tren ou autobús, eran espidos e fotografiados, examinabaselles e se levaban ouro na dentadura marcabaselles cunha cruz no lombo. Logo entraban nunha sala de duchas onde eran gaseados durante dez minutos coas bombonas fornecidas por BASF e IG Farben. Aos cinco minutos os pacientes esvaecían e aos dez morían. Esperábase dúas horas antes de ventilar e abrir a cámara para retirar os corpos. Antes de incinerarlos -operación referida como "desinfección"- extraíase o ouro dos corpos marcados e os órganos para estudos científicos. En resumo; o T4 foi modelo e precursor do Holocausto iniciado pouco despois, no sentido de que proporcionou cadros e técnicas organizativas para o exterminio. Irmfried Eberl, o director dos centros de Brandenburg e Bernburg, foi o primeiro comandante do campo de exterminio de Treblinka. A partir da Conferencia do Wansee (marzo de 1942), os xudeus foron excluídos da esterilización, "no entendemento de que eles mesmos, e non os seus futuros fillos, eran os que ían a ser eliminados", explica a historiadora Gisela Bock da Universidade Libre de Berlín. A exposición berlinesa incluiu unha entusiasta nota do respectado neurólogo do Kaiser Wilhelm Institute de Berlín, Julius Hallervorden acusando recibo, en marzo de 1944, de 697 cerebros humanos extraídos de vítimas do programa de "eutanasia", moitos deles nenos. Material desa procedencia seguiu utilizandose en Institutos alemáns ate os anos noventa segundo o historiador británico Michael Burleigh.quarta-feira, 19 de agosto de 2009
A Enciclopedia temática do Holocausto en cd-rom
segunda-feira, 17 de agosto de 2009
quarta-feira, 29 de julho de 2009
A xustiza da memoria.
Manuel Reyes Mate é profesor e investigador do CSIC. Realizou estudos en Francia, Italia, Alemaña e España e un dos máis destacados investigadores do proxecto "Filosofía despois do Holocausto", unha reflexión filosófica contemporánea sobre se é posible seguir falando de moral, de política ou de ciencia após o horror e a violencia nazi, após "Auschwitz". Neste pequeno video Manuel Reyes Mate fálanos de responsabilidade e da necesidade de facer memoria para poder facer xustiza. Da necesidade de facer visibles ás vítimas e erradicar unha lóxica de progreso inxusta que, asegura, sigue ainda viva.



