David Bankier (Entrevista - Tempos Novos 166)

Parece mentira pero sucedeu

Para descargar o powerpoint pulse aquí Parece_imposible_pero_sucedió!

Parece Imposibel Mais Sucedeu

View more presentations from GZ-Israel.

As fotos do inferno

Documental cortesía de DocumaniaTV.com

Que fixo Menguele para fuxir do Mossad?

Por Yoni Sarfati

Chamábanlle o anxo da morte de Auschwitz. Foi un dos criminais de guerra nazi máis crueis da Segunda Guerra Mundial e chegou a escaparse de todos os seus perseguidores. A principios dos anos sesenta, o Estado xudeu tivo unha ocasión rarísima de levalo ante a xustiza. Detalles. Nunha entrevista concedida ao Diario "Halojem" que pertence á organización dos soldados inválidos de Tzahal, o antigo xefe dos servizos de seguridade israelís, e actual Ministro de Pensionistas, Rafi Eitan, afirma que o Mossad seguía os desprazamentos do médico nazi refuxiado en Arxentina, como moitos outros criminais nazis. Sendo o responasble dos experimentos monstruosos realizados sobre prisioneiros xudeus, principalmente xemelgos, no campo de exterminio de Auschwitz-Birkenau, Menguele era tamén responsable da vida dos deportados que xulgaba arbitrariamente aptos e non aptos para o traballo. Neste último caso, os presos eran enviados directamente ás cámaras de gas. Despois de axitados debates no seo dos servizos secretos israelís, decídese finalmente suspender a captura do criminal co fin de concentrar todas as forzas do Mossad na captura do principal arquitecto da "solución final", Adolf Eichmann. Nos anos sesenta, afirma Eitan, no momento máis crítico da operación secreta que tiña como obxectivo a Adolf Eichmann en Buenos Aires, obtense unha información dos axentes secretos israelís que indicaba que Josef Menguele, atopábase tamén na capital arxentina. Rafi Eitan dirixía nesa época ao equipo do Mossad e os servizos de seguridade na operación de captura de Adolf Eichmann. "Durante a operación, recibimos unha información sobre o lugar onde se atopaba Menguele. Un dos nosos equipos inmediatamente chegou ao lugar co fin de comprobar a autenticidade da dirección. Identificou a casa como a de Menguele", explicaba Eitan. O xefe do Mossad e os servizos de seguridade, Israel Arel, pediu capturar en paralelo a Eichmann e a Josef Menguele. É nese momento da historia cando Rafi Eitan oponse a esta detención. "Temía seriamente que no momento no que as nosas forzas se despregasen, perdésemos o efecto sorpresa que podía conducir a errar finalmente na captura dos dous criminais", afirma Eitan antes de admitir que existía evidentemente unha polémica entre os dous homes sobre as modalidades operativas a adoptar.

.

"Eu era partidario con acabar en primeiro lugar coa misión Eichmann e gardar baixo silencio a súa captura para aproveitala a continuación no caso Menguele. É necesario lembrar que Eichmann ocupaba responsabilidades moito maiores que Menguele no aparello de Estado nazi", xustifica Rafi Eitan. Os equipos do Mossad suspenderon a persecución do "anxo da morte" e clasificouse a información que circulaba sobre os desprazamentos de Josef Menguele. Pouco tempo despois, o 11 de maio de 1960, era capturado Adolf Eichmann, logo transferido secretamente a Israel. É entón cando Rafi Eitan comeza a reflexionar sobre as operacións para deter a Menguele. Pola súa banda, David Ben-Gurion entrevistábase con Israel Arel para coñecer o número exacto de persoas informadas da captura de Eichmann. Un centenar en total, segundo Arel. Ao día seguinte, na Knesset, David Ben-Gurion anunciaba publicamente o éxito da misión dos servizos secretos. E mentres que Rafi Eitan, acompañado dun equipo do Mossad, viaxaba a Arxentina na procura de Menguele, este último, escaldado pola captura de Eichmann, xa desaparecera. "Non podo dicir se hai un vínculo entre a súa desaparición e a publicación da captura de Eichmann, pero o feito é que escapousenos exactamente despois deste anuncio". Os axentes do Mossad entón perseguiron a Mengele en Brasil e Paraguai pero sen atopar o seu rastro. Michael Goldman-Guilad que era funcionario daquela, encargado "na oficina 06" da policía de Israel -encargada de perseguir a criminais nazis, confirma a versión establecida por Rafi Eitan. No xuízo de Eichmann en Xerusalén, Goldman-Guilad era o primeiro suplente do conselleiro xurídico do Goberno Guidon Ahuzner que representaba á acusación. Hoxe é membro do consello de Yad Vashem e membro do comité de dirección do instituto Bialik. Este último afirma que Israel Arel tiña a firme intención de capturar a Menguele durante a operación Eichmann. "Menguele posuía un apartamento no centro de Buenos Aires, e a nosa intención era capturalo e transferilo xunto con Eichmann. Cando os nosos axentes chegaron ao lugar, o apartamento estaba baleiro", destaca Michael Goldman antes de confirmar que de seguir coa captura de Menguele "podería facer fracasar a transferencia de Eichmann". Unha versión confirmada por Rafi Eitan que di non lamentar rexeitar a operación xa que os "riscos eran demasiado importantes". Josef Menguele nunca foi xulgado polos crimes abominables que cometeu e foi atopado morto afogado, nun aparente accidente, en 1979 á idade de 68 anos en Brasil.

Guysen International News - 03.09.09

Avances e Retrocesos durante a II Guerra Mundial

Descarga o -PPT Avance e Retrocesos durante a II Guerra

Declaración no xuizo do Comandante do Campo de Exterminio de Auschwitz-Birkenau

Elprocesoalcomandantedeauschwitz

View more documents from GZ-Israel.

Podes descargar aquí o documento -Texto Xuizo de Nuremberg. Proceso de Rudol fHöss

Protocolo da Conferencia de Wannsee

Protocolo.Wannsee

View more documents from GZ-Israel.

Podes descargar aquí -Protocolo da Conferencia de Wannsee

Carta ao papa Pio XI da monxa Edith Stein

Cartaal Papa Edith Stein

View more documents from GZ-Israel.

Podes descargar aquí o texto da - carta selada de Sta. Tereixa Benedita da Cruz (Edith Stein)

Sistema de marcado nos campos de concentración nazis

Marcado dos xudeus

Os campos de concentración nazis posuían un sistema de marcado de prisioneiros baseados principalmente en triángulos investidos. Os triángulos estaban feitos de tea e cosíanse sobre as chaquetas e camisas dos prisioneiros. Estas marcas eran obrigatorias e tiñan significados concretos que servían para distinguir as razóns polas que o prisioneiro fora ingresado no campo.

Codificación

Orde no que colocábanse as distintas marcas.

A forma foi elixida por analoxía cos sinais de tráfico alemás indicando perigos para os condutores. O investido é porque a punta do triángulo sinala cara a embaixo e non cara a arriba como é habitual. A base do código de marcado eran as cores. Así, diferentes cores denotaban diferentes delitos ou razóns:

Amarelo: para xudeus.

Vermello: para prisioneiros políticos.

Verde: para delincuentes comúns.

Azul: para emigrantes

Violeta: para Testemuñas de Xehová ou Estudantes da Biblia.

Rosa: para homes homosexuais

Negro: para mulleres asóciais, mulleres lesbianas, prostitutas, vagas, maleantes, sen teito, inadaptados (os coñecidos como mozos do swing), atrasados mentais, doentes mentais, xitanos, algúns anarquistas, alcohólicos e adictos a drogas.

Marrón: posteriormente utilizado para os xitanos

Estes triángulos superpúñanse a un triángulo amarelo para denotar aos prisioneiros que ademais doutros delitos ainda tamén xudeus. No caso dos xudeus, isto traducíase nunha Estrela de David amarela.

Ademais do código de cores, algúns grupos tiñan que pór unha letra no centro do triángulo para denotar o país de orixe:B para belgas (Belgier) F para franceses (Franzosen) I para italianos (Italiener) P para polacos (Pole) S para españois (Sicherheitsverwahrter —prisionero en detención preventiva— ou Republikanische Spanier —republicano español—) T para checos (Tschechen) O para húngaros (Ungarn).

Número de interno.

Unha barra sobre o triángulo, da mesma cor que este, indicaba reincidencia. Un círculo negro debaixo do triángulo indicaba que o prisioneiro pertencía aos batallóns de castigo. Un símbolo parecido ao anterior pero con núcleo vermello empregábase para os prisioneiros dos que se sospeitaba intento de fuga. Un triángulo vermello indicaba a pertenza ás forzas armadas. Un brazalete marrón marcaba aos prisioneiros especiais. As mulleres acusadas de «relacións interraciais» (Rassenschänderin ou Judenhure) eran marcadas cun triángulo investido amarelo sobre outro negro. Os homes acusados de «relacións interraciais» (Rassenschänder) eran marcados cun rebordo triangular investido negro sobre un triángulo amarelo. Había moitas combinacións posibles. Un prisioneiro tiña habitualmente polo menos dúas marcas, que podían chegar a máis de seis.

Xerarquías nos campos de concentración

As marcas clasificaban aos portadores nunha categoría, que levou a unha auténtica xerarquía dentro dos campos. Os diferentes grupos tiñan unha consideración moi distinta entre os vixiantes e prisioneiros.

Violeta — prisioneiros por relixión: a dirección dos campos apreciaba como serventes sobre todo as Testemuñas de Xehová pola súa obediencia.

Vermello — prisioneiros políticos: os prisioneiros políticos eran especialmente respectados polos demais internos.

Verde — criminais comúns: en terceiro lugar encontrábanse os criminais comúns, que eran empregados a miúdo polos vixiantes como «Kapos». Algúns fixéronse tristemente famosos.

Dous triángulos amarelos, é dicir, unha estrela de David amarela — xudeus: os xudeus pertencían aos prisioneiros máis perseguidos e desprezados e a miúdo sufrían a mans dos demais reclusos non xudeus.

Negro — asociaisiais: os asociais encontrábanse aínda un chanzo máis baixo e eran especialmente desprezados.

Rosa — homosexual: esta era o chanzo máis baixo da xerarquía dos campos de concentración e era desprezada e maltratada por todos os demais prisioneiros.

A través deste sistema de castes facilitábase o control dos prisioneiros polos vixiantes, xa que incluso podían dificultar a vida no campo cambiando a marca do prisioneiro. Especialmente nas tres categorías máis baixas —xudeus, «asociais» e homosexuais— hai intentos documentados de prisioneiros de conseguir outro triángulo. Moitos xudeus afirmaban ser testemuñas de Xehová para conseguir unha posición mellor. Esta xerarquía e categorización era utilizada como sistema de control para evitar a formación dunha gran comunidade entre os prisioneiros.

Tras a II Guerra Mundial, o trato das dúas últimas «castes», homosexuais e asociales, foi moitas veces igual de vexatorio. A Landfahrerzentrale en Baviera foi unha continuación directa da SS-Zigeunerzentrale (central das SS para os xitanos), e houbo homosexuais que pasaron directamente dos campos de concentración ao cárcere.

Pensar, sentir, berrar, chorar

Fotografías de Maribel Ferreiro (Auschwitz-Birkenau)

.

De Manuel Pérez Millos *

Cando miro que quen por ilustrado tense

porlle sombras ás luces da Historia

e falsea a testemuña da memoria,

abraiame que abonde tanto quen non pense.

Cando pensó que se quer ficar extinta

unha raza, unha nación, unha cultura

sen motivo, prodúceme tristura

que non haxa apenas quen o sinta.

Cando sinto que ninguén hai que soterré

os lobos roxos e negros da gamada,

tremo por si diante do ouvear da fera mada,

cada quen acougue, cale e ninguén berre.

Cando berro denunciando aos opresores

que masacran e aldraxan inocentes,

quixera que te afastaras dos silentes

e, compañeiro, que se non berras, chores,

pois parece que estivera arestora

esgotada a humanidade e a nobreza,

e que doentes de egoísmo e de dureza,

nin se pensa, nin se sinte, nin se berra,...nin se chora.

(Inédito) Vigo, abril de 2007. *Manuel Pérez Millos é socio de AGAI e colaborador habitual do semanario israelí Aurora

Shoá

Fotografías de Maribel Ferreiro en Auschwitz-Birkenau

.

De Manuel Pérez Millos *

Non hai berros bastantes para tanta rabia,

nin chegan bágoas para tanta pena.

Nunca ahondarán os termos de condena,

nin pode ter perdón tamaña infamia.

Chegouse ao colmo do furor máis indecente

e verqueuse todo o balde da ignominia

impoñéndose a máis macabra alquimia:

a que cambia en morte a vida do ¡nocente.

Auschwitz, Treblinka, Dachau, e outros lugares

que avergoñan a quen se teña por persoa,

onde o muíño do bastardo doulle a moa

da abxección, da crueldade e das ruindades.

Calaron e ollaron cara a un lado,

os que fachendaban de ser civilizados,

desprezando os queixumes dos coitados

e esquecendo o dereito do aldraxado.

Pero o acaecido non é novo.

Voltou, daquela, a repetirse a historia.

Tentouse de borrar toda memoria

da presenza dun pobo, do meu pobo.

(Inédito) Vigo, xaneiro de 2008. * Manuel Pérez Millos é socio de AGAI e colaborador habitual do semanario israelí Aurora

A selección

O procceso de selección en Auschwitz-Birkenau, con extractos da obra de Primo Levi "Se isto é un home"

Desaparicións. Paráfrase a Nelly Sachs

De Carlos Penela

.

DESAPARICIÓNS. PARÁFRASE A NELLY SACHS

.
por baixo desa pel, o canto dos envelenados
por baixo dese ceu, un mapa ferido
por baixo das augas, a cidade da infamia
por baixo dos rostros, unha sede calada
por baixo das rosas, o pranto do mundo.

.

Tirado do seu poemario "Sombras rosas sombras"

"Steine der erinnnerurg" (Pedras da Lembranza)

Memorial da Shoáh en Viena

...

De Carlos Penela

.
STEINE DER ERINNERUNG *

.

Gardas o pedazo crecho e a candea dos
teus pais,
o pano vello
e unha flor de cinza no lugar da túa estirpe;
gardas os libros abertos como o selo deste fogo
como o signo dos humildes
como alerta viva contra toda rendición;
gardas a imaxe doutro inverno,
a roda das palabras musitadas unha a unha,
a sombra, onde a estraron: a nódoa dos
malditos.

.

* "Steine der Erinnerung" (Pedras da lembranza) Tirado do seu poemario "Sombras rosas sombras"