La semilla de la barbarie

Por Julio Antonio Vaquero Iglesias

Faro de Vigo - 19.09.09
.

O historiador asturiano, Enrique Moradiellos, fixo un paréntese nas súas habituais investigacións sobre a guerra civil española e sobre a metodoloxía histórica para ofrecernos neste o seu último libro unha excelente síntese informativa e divulgativa sobre o Holocausto e os seus antecedentes. A súa finalidade foi explicitamente pedagóxica. Moradiellos fai súa a afirmación do historiador francés F.Furet de que só desde unha información histórica veraz e unha lembranza non partidaria do Holocausto, poderase evitar a súa reprodución. Isto é: a tese clásica que Primo Levi recollía na súa expresiva admonición: "Se o mundo chegase a convencerse que Auschwitz nunca existiu, sería moito máis fácil edificar un segundo Auschwitz. E non hai garantías de que esta vez devorase só aos xudeus".
.
Para iso o autor procedeu comezando polo final. Primeiro, analiza, a través dun soberbio despregamento bibliográfico, a natureza e a singularidade do Holocausto e todas as fases do proceso da política antisemita levada a cabo polo Terceiro Reich que, a partir da invasión da Unión Soviética pola Wehrmacht en 1941, conduciron a política de eliminación definitiva do pobo xudeu nos campos de exterminio, a eufemísticamente denominada "solución final". Para despois levar a cabo un brillante percorrido dos antecedentes do "odio máis antigo", cunha brillante disección da historia da xudeofobía na Antigüidade clásica e na Idades Media e Moderna até o antisemitismo que se difunde no século XIX por Alemaña e grande parte de Europa. E faino desde a constatación historiográfica do salto cualitativo que o antisemitismo racista do XIX supuxo fronte a xenofobia antixudea anterior. Mentres esta última fundamentouse en prexuízos relixiosos e culturais que non presupuñan, a pesar da discriminación e os progroms, a imposibilidade da integración da minoría xudía a través da asimilación e a conversión, o antisemitismo do século XIX e XX, ao contrario, baseouse nun cientificismo biolóxico reduccionista de inspiracións hereditarias, era cualitativamente unha raza inferior coas súas capacidades intelectuais e morais degradadas, pero que se opuña á hexemonía da raza superior alemá.
.
Ese racismo biolóxico reinventou e difundiu ao longo do século XIX un novo estereotipo fisonómico do xudeu, mestura dos vellos mitos da xudeofobía clásica cos do novo racismo: o do xudeu errante, de nariz ganchuda, mentón prominente, mirada furtiva e cheiro desagradable. á vez que actualizou o vello mito medieval do contubernio xudeu con Satán convertido agora no complot xudeomasónico, ao que tantas veces fixo alusión o ditador español. Este novo antisemitismo radical está en relación cos cambios ideolóxicos e económico-sociais da Modernidade. A ideoloxía liberal supuxo a emancipación legal de resentimento daqueles grupos urbanos e rurais que se viron prexudicados polo profundo cambio histórico que achegaba a implantación do novo sistema industrial. Desde eses sectores sociais os xudeus foron agora percibidos non xa como os negadores da divindade de Xesuscristo e os causantes da súa crucifixión, senón como os axentes e beneficiarios dun sistema económico que dificultaba o seu modo de vida tradicional e era prexudicial para os seus intereses económicos.
.
E esa estendida percepción creou o caldo de cultivo idóneo para a extensión entre amplas capas dese antisemitismo moderno que culminou no xenocidio industrial planificado polos nazis. Ésa é a secuencia histórica que explica o Holocausto. A súa motivación, como demostra Moradiellos apoiándose nunha solvente e abundante bibliografía, foi, pois, esencialmente ideolóxica e non o resultado de razóns estratéxicas militares ou políticas. Como tampouco, un plan diabólico levado a cabo por unha minoría de nazis fanáticos e tolos ás costas do pobo alemán, senón coa compracencia de moi amplos sectores da poboación alemá e europea infectados por aquel antisemitismo racista precedente que contaminou mesmo até as Igrexas. Antisemitismo que alcanzou a súa expresión xenocida no propicio contexto da "guerra total" que desatou a invasión da Unión Soviética polos nazis. Sen dúbida, nos tempos que vivimos, libros como este deberían ser de lectura obrigatoria para os estudantes dos últimos cursos de secundaria, pero tamén de meditada reflexión para toda clase de lectores.

.

La semilla de la barbarie

Enrique Moradiellos

Ediciones Península

Madrid, 2009

288 páxinas

LIBERDADE DE EXPRESIÓN OU APOLOXÍA DO TERROR

Por Reyes Mate, filósofo e investigador do CSIC
El Periódico de Catalunya - 19/09/09
.

O anuncio, aparecido nun xornal madrileño, dunha entrevista con David Irving, presentado como «gran experto e investigador» do Holocausto xudeu, volveu a pór sobre a mesa que facer co negacionismo, é dicir, con quen negan a existencia do xenocidio do pobo hebreo perpetrado polos nazis. Aquel horror estivo precedido por ideas que trivializaban a morte do xudeu, estimado de raza inferior, e seguido por ideas que negaban que aquilo ocorrese. Sen esas ideas e sen a indiferenza da opinión pública europea respecto delas, o crime contra a humanidade, executado nos campos de exterminio, non tería lugar. Por iso soa a alarma cada vez que alguén as repite, sobre todo en lugares con gran resonancia pública. David Irving é un autocualificado "historiador" británico en liberdade condicional, tras cumprir dous terzos da condena imposta por un tribunal austriaco.
.
Delito? Afirmar, por exemplo, que as cámaras de gas de Auschwitz-Birkenau foron instaladas despois do final da guerra como atracción turística, é dicir, nega o Holocausto. Irving será historiador de profesión, pero «gran» historiador ou «experto» nestes asuntos non o é. Que o Consello da Unión Europea aconselle aos estados membros que consideren delito a opinión negacionista indica que estamos ante un tipo de opinión moi especial. A mesma Europa que conquistou con sangue a liberdade de opinión pide agora que se persigan determinadas opinións.
.
De que opinións estamos a falar? Non das relativas a feitos históricos porque estes son sinxelamente innegables. Imaxinemos que alguén negase a segunda guerra mundial ou a guerra civil española. Ninguén o tomaría en serio e, se se presenta como historiador, diriamos que é un farsante. Non habería institución respectable que incluíse entre os seus relatores ou articulistas a alguén que defendese a tese de que esas guerras só existiron nas mentes dalgúns novelistas ou nas pantallas de cinema. O certo é que xente como David Irving son convidados a congresos ou solicitadas as súas opinións en calidade de «expertos». O que interesa deles, neses casos, non é o absurdo da negación dos feitos, senón a súa interpretación, a saber, que o nazismo non foi xenocida e que o (pouco) que lles puido ocorrer aos xudeus tíñano merecido. Nada como banalizar os feitos para concluír exculpando aos asasinos e privando de significación ás vítimas.
.
Esa estratexia interpretativa carrexará, é verdade, o descrédito entre os historiadores, pero terá ao seu favor o crédito dos antisemitas. O delito non é a opinión, senón o efecto político que se persegue cunha opinión absurda e que só é tomada en serio por esa connotación política e moral, a saber, xustificar o crime. Por estas razóns o negacionismo non é un asunto que se teña que resolver no negociado da liberdade de opinión, senón no da exaltación do crime como arma política. Ese é o convencemento que subxace á recomendación da Unión Europea, desatendida certamente polo Tribunal Constitucional español que non o considera delito. Cando se fala de feitos, en relación ao Holocausto xudeu, hai que ter presente unha dificultade específica que non se dá noutros xenocidios. O proxecto nazi de destrución dos xudeus propúñase non só acabar fisicamente cos xudeus, senón tamén non deixar rastro, nin pegada, para que no futuro non houbese memoria dos feitos. Aínda que o proxecto levou a cabo -por iso o Tribunal de Nürenberg sentenciou que se produciu un crime contra a humanidade- o certo é que Hitler foi vencido e non puido consumar o proxecto.
.
Non puido borrar todas as pegadas nin eliminar a todas as testemuñas. Por iso sabemos tanto. Non todo, desde logo, porque, como dicía Primo Levi, os que apuraron o cáliz do horror non volveron para contalo, ou enmudeceron en vida como os famosos «musulmáns» dos campos de exterminio. Podemos negar a angustia dos que morreron nas cámaras de gas porque non hai testemuñas que o poidan contar? A derrota de Hitler permitiunos coñecer moito, porque no seu delirio triunfalista tomaron nota de todo, pensando administrar eles sós no futuro o segredo da barbarie. Pero hai un silencio de feitos que tiveron lugar e dos que non hai memoria. Iso non pode levar ao negacionismo, senón a valorar aínda máis os feitos narrados polos sobreviventes. Así, os negacionistas son os únicos que viven coma se o proxecto de esquecemento triunfase, coma se Hitler non fora vencido. Son vítimas das súas propias ilusións. Se o que nos preocupa é a información histórica, non deberiamos perder nin un minuto con estes estafadores intelectuais. O preocupante é o xogo que se lles dá e o eco que atopan. David Irving xa veu a España, convidado por Fuerza Nueva e a libraría Europa de Barcelona, coñecido centro de propaganda neonazi. O eco de resonancia do neonazismo é a ultradereita e quen se empeñan en darlles xogo ou son claramente antisemitas ou inxenuos que non descubriron que o problema non é a liberdade de expresión, senón a apoloxía do terror.

"Los asesinos entre nosotros" de Simon Wiesenthal

Podes descargar o libro en español en pdf PICA AQUI

Simón Wiesenthal

David Bankier (Entrevista - Tempos Novos 166)

Parece mentira pero sucedeu

Para descargar o powerpoint pulse aquí Parece_imposible_pero_sucedió!

Parece Imposibel Mais Sucedeu

View more presentations from GZ-Israel.

As fotos do inferno

Documental cortesía de DocumaniaTV.com

Que fixo Menguele para fuxir do Mossad?

Por Yoni Sarfati

Chamábanlle o anxo da morte de Auschwitz. Foi un dos criminais de guerra nazi máis crueis da Segunda Guerra Mundial e chegou a escaparse de todos os seus perseguidores. A principios dos anos sesenta, o Estado xudeu tivo unha ocasión rarísima de levalo ante a xustiza. Detalles. Nunha entrevista concedida ao Diario "Halojem" que pertence á organización dos soldados inválidos de Tzahal, o antigo xefe dos servizos de seguridade israelís, e actual Ministro de Pensionistas, Rafi Eitan, afirma que o Mossad seguía os desprazamentos do médico nazi refuxiado en Arxentina, como moitos outros criminais nazis. Sendo o responasble dos experimentos monstruosos realizados sobre prisioneiros xudeus, principalmente xemelgos, no campo de exterminio de Auschwitz-Birkenau, Menguele era tamén responsable da vida dos deportados que xulgaba arbitrariamente aptos e non aptos para o traballo. Neste último caso, os presos eran enviados directamente ás cámaras de gas. Despois de axitados debates no seo dos servizos secretos israelís, decídese finalmente suspender a captura do criminal co fin de concentrar todas as forzas do Mossad na captura do principal arquitecto da "solución final", Adolf Eichmann. Nos anos sesenta, afirma Eitan, no momento máis crítico da operación secreta que tiña como obxectivo a Adolf Eichmann en Buenos Aires, obtense unha información dos axentes secretos israelís que indicaba que Josef Menguele, atopábase tamén na capital arxentina. Rafi Eitan dirixía nesa época ao equipo do Mossad e os servizos de seguridade na operación de captura de Adolf Eichmann. "Durante a operación, recibimos unha información sobre o lugar onde se atopaba Menguele. Un dos nosos equipos inmediatamente chegou ao lugar co fin de comprobar a autenticidade da dirección. Identificou a casa como a de Menguele", explicaba Eitan. O xefe do Mossad e os servizos de seguridade, Israel Arel, pediu capturar en paralelo a Eichmann e a Josef Menguele. É nese momento da historia cando Rafi Eitan oponse a esta detención. "Temía seriamente que no momento no que as nosas forzas se despregasen, perdésemos o efecto sorpresa que podía conducir a errar finalmente na captura dos dous criminais", afirma Eitan antes de admitir que existía evidentemente unha polémica entre os dous homes sobre as modalidades operativas a adoptar.

.

"Eu era partidario con acabar en primeiro lugar coa misión Eichmann e gardar baixo silencio a súa captura para aproveitala a continuación no caso Menguele. É necesario lembrar que Eichmann ocupaba responsabilidades moito maiores que Menguele no aparello de Estado nazi", xustifica Rafi Eitan. Os equipos do Mossad suspenderon a persecución do "anxo da morte" e clasificouse a información que circulaba sobre os desprazamentos de Josef Menguele. Pouco tempo despois, o 11 de maio de 1960, era capturado Adolf Eichmann, logo transferido secretamente a Israel. É entón cando Rafi Eitan comeza a reflexionar sobre as operacións para deter a Menguele. Pola súa banda, David Ben-Gurion entrevistábase con Israel Arel para coñecer o número exacto de persoas informadas da captura de Eichmann. Un centenar en total, segundo Arel. Ao día seguinte, na Knesset, David Ben-Gurion anunciaba publicamente o éxito da misión dos servizos secretos. E mentres que Rafi Eitan, acompañado dun equipo do Mossad, viaxaba a Arxentina na procura de Menguele, este último, escaldado pola captura de Eichmann, xa desaparecera. "Non podo dicir se hai un vínculo entre a súa desaparición e a publicación da captura de Eichmann, pero o feito é que escapousenos exactamente despois deste anuncio". Os axentes do Mossad entón perseguiron a Mengele en Brasil e Paraguai pero sen atopar o seu rastro. Michael Goldman-Guilad que era funcionario daquela, encargado "na oficina 06" da policía de Israel -encargada de perseguir a criminais nazis, confirma a versión establecida por Rafi Eitan. No xuízo de Eichmann en Xerusalén, Goldman-Guilad era o primeiro suplente do conselleiro xurídico do Goberno Guidon Ahuzner que representaba á acusación. Hoxe é membro do consello de Yad Vashem e membro do comité de dirección do instituto Bialik. Este último afirma que Israel Arel tiña a firme intención de capturar a Menguele durante a operación Eichmann. "Menguele posuía un apartamento no centro de Buenos Aires, e a nosa intención era capturalo e transferilo xunto con Eichmann. Cando os nosos axentes chegaron ao lugar, o apartamento estaba baleiro", destaca Michael Goldman antes de confirmar que de seguir coa captura de Menguele "podería facer fracasar a transferencia de Eichmann". Unha versión confirmada por Rafi Eitan que di non lamentar rexeitar a operación xa que os "riscos eran demasiado importantes". Josef Menguele nunca foi xulgado polos crimes abominables que cometeu e foi atopado morto afogado, nun aparente accidente, en 1979 á idade de 68 anos en Brasil.

Guysen International News - 03.09.09

Avances e Retrocesos durante a II Guerra Mundial

Descarga o -PPT Avance e Retrocesos durante a II Guerra

Declaración no xuizo do Comandante do Campo de Exterminio de Auschwitz-Birkenau

Elprocesoalcomandantedeauschwitz

View more documents from GZ-Israel.

Podes descargar aquí o documento -Texto Xuizo de Nuremberg. Proceso de Rudol fHöss

Protocolo da Conferencia de Wannsee

Protocolo.Wannsee

View more documents from GZ-Israel.

Podes descargar aquí -Protocolo da Conferencia de Wannsee

Carta ao papa Pio XI da monxa Edith Stein

Cartaal Papa Edith Stein

View more documents from GZ-Israel.

Podes descargar aquí o texto da - carta selada de Sta. Tereixa Benedita da Cruz (Edith Stein)

Sistema de marcado nos campos de concentración nazis

Marcado dos xudeus

Os campos de concentración nazis posuían un sistema de marcado de prisioneiros baseados principalmente en triángulos investidos. Os triángulos estaban feitos de tea e cosíanse sobre as chaquetas e camisas dos prisioneiros. Estas marcas eran obrigatorias e tiñan significados concretos que servían para distinguir as razóns polas que o prisioneiro fora ingresado no campo.

Codificación

Orde no que colocábanse as distintas marcas.

A forma foi elixida por analoxía cos sinais de tráfico alemás indicando perigos para os condutores. O investido é porque a punta do triángulo sinala cara a embaixo e non cara a arriba como é habitual. A base do código de marcado eran as cores. Así, diferentes cores denotaban diferentes delitos ou razóns:

Amarelo: para xudeus.

Vermello: para prisioneiros políticos.

Verde: para delincuentes comúns.

Azul: para emigrantes

Violeta: para Testemuñas de Xehová ou Estudantes da Biblia.

Rosa: para homes homosexuais

Negro: para mulleres asóciais, mulleres lesbianas, prostitutas, vagas, maleantes, sen teito, inadaptados (os coñecidos como mozos do swing), atrasados mentais, doentes mentais, xitanos, algúns anarquistas, alcohólicos e adictos a drogas.

Marrón: posteriormente utilizado para os xitanos

Estes triángulos superpúñanse a un triángulo amarelo para denotar aos prisioneiros que ademais doutros delitos ainda tamén xudeus. No caso dos xudeus, isto traducíase nunha Estrela de David amarela.

Ademais do código de cores, algúns grupos tiñan que pór unha letra no centro do triángulo para denotar o país de orixe:B para belgas (Belgier) F para franceses (Franzosen) I para italianos (Italiener) P para polacos (Pole) S para españois (Sicherheitsverwahrter —prisionero en detención preventiva— ou Republikanische Spanier —republicano español—) T para checos (Tschechen) O para húngaros (Ungarn).

Número de interno.

Unha barra sobre o triángulo, da mesma cor que este, indicaba reincidencia. Un círculo negro debaixo do triángulo indicaba que o prisioneiro pertencía aos batallóns de castigo. Un símbolo parecido ao anterior pero con núcleo vermello empregábase para os prisioneiros dos que se sospeitaba intento de fuga. Un triángulo vermello indicaba a pertenza ás forzas armadas. Un brazalete marrón marcaba aos prisioneiros especiais. As mulleres acusadas de «relacións interraciais» (Rassenschänderin ou Judenhure) eran marcadas cun triángulo investido amarelo sobre outro negro. Os homes acusados de «relacións interraciais» (Rassenschänder) eran marcados cun rebordo triangular investido negro sobre un triángulo amarelo. Había moitas combinacións posibles. Un prisioneiro tiña habitualmente polo menos dúas marcas, que podían chegar a máis de seis.

Xerarquías nos campos de concentración

As marcas clasificaban aos portadores nunha categoría, que levou a unha auténtica xerarquía dentro dos campos. Os diferentes grupos tiñan unha consideración moi distinta entre os vixiantes e prisioneiros.

Violeta — prisioneiros por relixión: a dirección dos campos apreciaba como serventes sobre todo as Testemuñas de Xehová pola súa obediencia.

Vermello — prisioneiros políticos: os prisioneiros políticos eran especialmente respectados polos demais internos.

Verde — criminais comúns: en terceiro lugar encontrábanse os criminais comúns, que eran empregados a miúdo polos vixiantes como «Kapos». Algúns fixéronse tristemente famosos.

Dous triángulos amarelos, é dicir, unha estrela de David amarela — xudeus: os xudeus pertencían aos prisioneiros máis perseguidos e desprezados e a miúdo sufrían a mans dos demais reclusos non xudeus.

Negro — asociaisiais: os asociais encontrábanse aínda un chanzo máis baixo e eran especialmente desprezados.

Rosa — homosexual: esta era o chanzo máis baixo da xerarquía dos campos de concentración e era desprezada e maltratada por todos os demais prisioneiros.

A través deste sistema de castes facilitábase o control dos prisioneiros polos vixiantes, xa que incluso podían dificultar a vida no campo cambiando a marca do prisioneiro. Especialmente nas tres categorías máis baixas —xudeus, «asociais» e homosexuais— hai intentos documentados de prisioneiros de conseguir outro triángulo. Moitos xudeus afirmaban ser testemuñas de Xehová para conseguir unha posición mellor. Esta xerarquía e categorización era utilizada como sistema de control para evitar a formación dunha gran comunidade entre os prisioneiros.

Tras a II Guerra Mundial, o trato das dúas últimas «castes», homosexuais e asociales, foi moitas veces igual de vexatorio. A Landfahrerzentrale en Baviera foi unha continuación directa da SS-Zigeunerzentrale (central das SS para os xitanos), e houbo homosexuais que pasaron directamente dos campos de concentración ao cárcere.

Pensar, sentir, berrar, chorar

Fotografías de Maribel Ferreiro (Auschwitz-Birkenau)

.

De Manuel Pérez Millos *

Cando miro que quen por ilustrado tense

porlle sombras ás luces da Historia

e falsea a testemuña da memoria,

abraiame que abonde tanto quen non pense.

Cando pensó que se quer ficar extinta

unha raza, unha nación, unha cultura

sen motivo, prodúceme tristura

que non haxa apenas quen o sinta.

Cando sinto que ninguén hai que soterré

os lobos roxos e negros da gamada,

tremo por si diante do ouvear da fera mada,

cada quen acougue, cale e ninguén berre.

Cando berro denunciando aos opresores

que masacran e aldraxan inocentes,

quixera que te afastaras dos silentes

e, compañeiro, que se non berras, chores,

pois parece que estivera arestora

esgotada a humanidade e a nobreza,

e que doentes de egoísmo e de dureza,

nin se pensa, nin se sinte, nin se berra,...nin se chora.

(Inédito) Vigo, abril de 2007. *Manuel Pérez Millos é socio de AGAI e colaborador habitual do semanario israelí Aurora